Hüseyin Günes

Gazeteci/Journalist - Kültür Sanat
Recent Tweets @

Ocak ayının sert soğuğuna ve yağan sağanak yağmura rağmen binlerce insan, Hrant Dink’in katledilişin 6. yılında bir araya gelerek; “Buradayız Ahparik” (Buradayız Kardeşim) ve ‘Yaşasın halkların kardeşliği’ sloganları eşliğinde Agos Gazetesi’ne yürüdüler.

image

Şişli Camii önünde toplanan binlerce kişi “Buradayız Ahparik”, “Hepimiz Hrant’ız Hepimiz Ermeni’yiz”, “AKP Rant’ın Müslümanlar Hrant’ın Yanında” pankartı ve sloganları ile Hrant Dink’in katledildiği gazetesinin önüne kadar yürüdü. Yürüyüşe Dink ailesinin yanı sıra zorunlu askerlik görevini yerine getirirken vurularak öldürülen Sevag Balıkçı’nın ailesi de katıldı.

Hrant Dink’in anmasında bu yıl konuşmayı, ilahiyatçı yazar Hidayet Şefkatli Tuksal yaptı. Hakikatin ve dostluğun hatırı için buradayız diyen Tuksal, şunları söyledi: “Bizler, bu ülkenin resmi tarih öğretisiyle taammüden cahil bırakılmış kitleler olarak, üzeri ağır inkâr taşlarıyla kapatılmış olan o sağır ve dilsiz, o kanlı kuyunun varlığını senin sayende öğrendik.”

Dink’in anmasında Agos’un balkonundan bir konuşma yapan ünlü düşünür Noam Chomsky ise duygularını bu sözlerle ifade etti; “Hrant Dink’i ancak, uğruna hayatını verdiği ideallerin izinden gitmeye söz verdiğimizde en iyi şekilde anmış oluruz.”

Devamını Oku

Eskiden yazarlar gizlenmek için müstear isim kullanırdı, artık çoğu ‘şeffaf mahlas’ kullanıyor. Herkes kimin kim olduğunu biliyor ya da sonunda öğreniyor. Öyleyse müstear isim kullanan kişilerin peşinde olduğu şey ne?

Başarısız olma korkusundan kurtulmak mı? Utandığı ama para kazandıran işlerle ‘gerçek’ işlerini birbirinden ayırmak mı?

Bir süredir zihnimi bu sorular karıştırıp duruyor.

Kime ait olduğu herkes tarafından bilinirken gerçek isimlerini bırakıp halen o isimlerle yazılar yazmak bana iki yüzlülükmüş gibi geliyor!

Yanılıyorsam biri beni düzeltsin.

Kış ayının sert soğuğuna rağmen onbinlerce insan, Hrant Dink’in katledilişin 5. yılında bir araya gelerek; ‘Hepimiz Hrant’ız, hepimiz Ermeni’yiz!’ ve ‘Yaşasın halkların kardeşliği’ sloganları eşliğinde AGOS Gazetesi’ne yürüdüler.

Bu yürüyüşe ben de katıldım. Tam dört saat, insanlarla birlikte Hrant’ın katledildiği yerde sessiz çığlıklarımızı vicdanlara haykırdık. 5 yıldır yaşanan bu adaletsizliğe sessiz kalmayıp yürüyüşe gelen insanların yüzlerindeki hüzünü ve öfkeyi fotoğraf makinasının kadrajından görmek yüreğime kor ateşler bıraktı.

Eyleme katılan birçok insan gibi ben de Hrant’ı hayattayken değil katledilişinden sonra yazılarından ve verdiği röportajlardan tanıdım; canımdan bir parça gibi sevdim. Yaşadığı onlarca zulme ve acıya rağmen bu ülkenin halkları için mücadele eden bir insanı tanımak, hayata dair olan ümidimi artırdı.

Yürüyüşten birkaç gün sonra çektiğim fotoğrafları kendi blogumda yayınladım.  Fotoğrafları gören bazı kişiler bu eylemin liberaller ve solcular tarafından popülerleştirdiğini ve Hrant Dink’i malzeme haline getirdiğini; eylemde atılan 'Hepimiz Hrant'ız, hepimiz Ermeniyiz!' sloganından rahatsız olduklarını ifade ettiler.

Bu kişilere sormak istiyorum; Ne zamandan beri hunharca katledilen bir insanın hakkını savunmak oyuna gelmek oldu? Ermeni olduğu için sırtından vurularak katledilen bir insanın hakkını aramak görevimiz değil de nedir!

Katiller Türk! olunca daha değerli mi oluyor?
İnsanları öldürmek hangi kitapta yazıyor!
Soruyorum! Katiliniz Türk olursa daha mutlu mu olacaksınız?
İşte bu yüzden, “Hepimiz Hrant’ız! Hepimiz Ermeniyiz.”

5 yıl önce 17 Ocak’ta katledilen gazeteci Hrant Dink için Erhan Arık bir ‘Hrant SES-SİZ’ isimli klip hazırladı. Müziğini Kardeş Türküler’in yaptığı klipte ‘birbirden farklı’ bir çok kişi rol aldı.

Elimde fotoğraf makinası ve Hrant Dink’in katledilişinin 5. yılında hüzünlü bir kalabalık birlikte onun katledildiği AGOS Gazetesi’nin önüne Taksim’den yürürken, vicdanlı yürekler yeryüzünün zenginliği olan bir insanın katledilişine bir kez daha sesiz çığlıklarla ağlıyordu. Yürüş boyunca fotoğraf makinasının kadrajına takılan insanların yüzlerindeki hüzün ve kırgınlık adeta yüreğimi parçaladı. Kardeşim Hrant, seni tanımadan sevdim! :(